Op Manege De Maartenruiters in Kollum gebeurt iets bijzonders. Tussen het getrappel en gehinnik groeien cliënten van woonlocatie De Hammeren elke week in zelfvertrouwen. Ze reizen speciaal naar de manege voor hun dagbesteding en helpen daar met de dagelijkse verzorging en het werk op het erf. Wat begon als een praktische oplossing voor een tekort aan vrijwilligers, groeide uit tot een samenwerking die veel voor zowel de cliënten als de manege betekent. Begeleider Anneke ziet elke dag wat deze plek doet: ‘Hier tussen de pony’s kunnen cliënten proberen, leren, groeien én ontdekken.’
Van angst naar vertrouwen
Samantha had een duidelijke reden om te starten op de manege. ‘Ik wil mijn angst voor paarden overwinnen,’ vertelt ze. In het begin was dat best spannend. Ze begon met het schoonmaken van de boxen en werkte zo steeds dichter in de buurt van de pony’s. Zelf een pony begeleiden was nog een stap te ver. Tot deze week. Iemand vroeg haar of ze de pony naar buiten wilde brengen. ‘Ja, dat wil ik wel,’ antwoordde Samantha. Na afloop belde ze meteen haar woonbegeleider. ‘Luister eens wat ik vandaag heb gedaan!’ Anneke is trots op Samantha, ‘ze is een harde werker. Je ziet haar groeien.’
Tussen de pony’s
Ook Demi zocht al langer een dagbestedingsplek die écht bij haar past. Via haar begeleider hoorde ze dat er een groep naar de manege ging en dat wilde ze ook graag proberen. ‘Ik zou hier wel de hele week kunnen werken!’ vertelt ze enthousiast. De afwisseling in het werk, maar vooral het contact met de dieren: het bleek precies wat ze nodig had. Demi heeft één pony waar ze het allerliefst mee werkt. Terwijl ze erover vertelt, legt de pony zachtjes zijn neus op haar schouder. Demi lacht: ‘Zie je dat? Hij geeft mij een knuffel! Tussen de pony's leef ik helemaal op.’
Een dag op de manege
Rond half tien komt de groep aan bij Manege De Maartenruiters. De pony’s krijgen eten en daarna drinkt de groep samen koffie. Als het weer het toelaat, gaan de pony’s naar buiten. Demi legt uit: ‘We borstelen en longeren de pony’s. Dat laatste betekent dat de pony aan een lang touw rondjes om je heen rent. Mijn favoriete taak!’
’s Middags worden de stallen uitgemest en geveegd. Samantha pakt dat met veel gemak én precisie op. Anneke legt uit dat er voor iedereen passend werk is op de manege: ‘Je hoeft niet van pony’s te houden om hier aan de slag te gaan. Je kunt ook de kantine schoonmaken of afwassen. Ook is er plek voor cliënten die vooral voor de beleving komen: ruiken, voelen, kijken, even naast een pony staan of rustig meehelpen in het ritme van de dag. Ook dát is waardevol. Iedereen kan meedoen op zijn eigen manier.’
Samen sterk
Loes, vrijwilliger bij De Maartenruiters, vertelt: ‘Het is zo’n fijne groep. De pony’s genieten van alle aandacht en doordat de cliënten hier meehelpen, loopt het werk in een mooi ritme door.’
De samenwerking werkt twee kanten op: cliënten ervaren een plek waar ze kunnen groeien, meedoen en écht iets betekenen. En de manege houdt dankzij hen de boel draaiende. ‘Daar zijn wij best wel trots op,’ bekennen Samantha en Demi.