Aan de buitenkant leek alles goed te gaan. Kim had een prachtig gezin, een fijn sociaal leven en een leuke baan. Maar vanbinnen raakte ze langzaam de grip kwijt. ‘Elke dag voelde een beetje zwaarder’, vertelt ze. ‘Alsof ik steeds verder kopje-onder ging.’ Toen de spanning thuis opliep, kwam er hulp van een ambulante gezinsbegeleider. Stap voor stap vond Kim houvast. Voor zichzelf én haar kinderen.
Alles werd te veel
Het was de partner van Kim die aan de bel trok toen hij zag dat het niet goed ging. Kim heeft twee kinderen: Fenna en Jens (destijds 12 en 3 jaar oud). ‘Ik kon amper voor mezelf zorgen, laat staan voor hen.’ Dan blijkt dat Kim een licht verstandelijke beperking heeft. ‘Dat gaf eindelijk woorden aan wat ik al zo lang voelde. Ik moest me staande houden in een wereld die te snel ging voor mij.’
Rust en duidelijkheid
Door de situatie thuis voelde Fenna zich verantwoordelijk voor haar moeder. ‘Ze wilde me beschermen. Maar daardoor vergat ze zelf kind te zijn. Ze bleef vaak thuis van school, omdat ze mij niet alleen wilde laten’, vertelt Kim. Dat veranderde toen gezinshulpverlener Monique in hun leven kwam. ‘Toen ik Kim leerde kennen, was ze dapper maar uitgeput’, vertelt Monique. ‘Mijn eerste doel was om rust en veiligheid in huis te brengen voor de kinderen.’
Kim kijkt met een goed gevoel terug op die eerste periode. ‘Monique was streng op de juiste momenten. Dat had ik nodig. Het gaf me houvast. Ze hielp om het dagelijks ritme weer op te bouwen en leerde mij dat grenzen stellen óók liefde is’, zegt Kim. ‘Eerst dacht ik: ik wil niet dat mijn kinderen boos of verdrietig zijn. Maar ik moest leren dat nee zeggen juist goed voor ze is. Sindsdien komt de balans steeds meer terug. Dat merkte ik het meest bij Fenna. Ik werd weer de moeder, zij weer het kind.’
Kleine stappen vooruit
Naast de gezinsbegeleiding volgde Kim EMDR en beeldende therapie bij de poli van Alliade. Kim: ‘Niet alleen praten, maar doen. Tekenen, schilderen, dingen maken met mijn handen. Dat werkt beter voor mij.’ Monique vult aan: ‘Kim pakt alles heel goed op. Ze wil leren en blijft doorzetten. Erg knap!’ Kim glimlacht: ‘Moniques nuchterheid en geduld gaven mij vertrouwen. Daar ben ik haar heel dankbaar voor.’
'Ze wilde me beschermen. Maar daardoor vergat ze zelf kind te zijn.'
Met vertrouwen verder
Na vier jaar intensieve begeleiding is het tijd om af te bouwen. Kim weet wat haar helpt als het even moeilijk is. ‘De donkere wolk is er soms nog, maar hij is klein. Ik ken mijn grenzen en mijn kracht.’ Ook Jens en Fenna bloeien helemaal op. ‘Ooit twijfelden we over speciaal onderwijs voor Jens, maar hij groeit met sprongen. En Fenna maakt vriendinnen, krijgt steeds meer zelfvertrouwen en regelde zelf een stage bij een hondentrimsalon, haar grote droom.’ Monique glimlacht. ‘Vier jaar geleden zat Fenna stilletjes op de bank. Nu stapt ze zelf op mensen af. Een wereld van verschil.’ Kim kijkt met vertrouwen vooruit. ‘Ik droom van een rondreis met een campertje. Met de kinderen achterin en de hondjes mee. Lekker samen op avontuur. Maar het belangrijkste heb ik al: rust, stabiliteit en het gevoel dat we het samen redden. Daar ben ik ongelofelijk trots op.’